இன்னும் இருக்கா??

ஜூன் 12 2007

சென்னை

நீ அமெரிக்கா கிளம்பிச் சென்று பதினைந்து நாட்கள் ஆகியும் இன்னும் என்னுடன் தொலைபேசாமல் இருப்பது என்னை மிகவும் ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது. என்னைப் பற்றி துளியளவும் அக்கறை இல்லாத ஒருவருக்காக நான் எனது பொழுதை வீணடிக்கிறேனோ என்று கூட நினைக்கிறேன். நான் இங்கே ஒரு நாளைக்கு பன்னிரண்டு மணி நேரம் வேலை செய்து ஆறுமணி நேரம் தூங்கி எழுந்து உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இருந்தும் தினமும் வந்து செக் செய்கிறேன் - உன்னிடம் இருந்து மெயில் வந்திருக்கிறதா என்று. ஒன்றையும் காணோம்..

நீ உனது பெற்றோரை அழைத்துப் பேசாமல் இருந்திருந்தால், உனக்கு தொலைபேசுவதில் ஏதோ பிரச்சனை என்று தான் நினைத்திருப்பேன். என்னைத் தவறாக நினைத்து விடாதே - அவர்களிடம் பேசியதற்காக உன்னைக் குறை சொல்லவில்லை. அவர்களிடம் பேசிவிட்டு ஏன் என்னிடம் பேசாமல் போனாய் என்று தான் கேள்வி. 

ஒரு ஐந்து நிமிடமும் சிறிதளவு பணமும் கூடவா உன்னால் செலவழிக்க முடியாது, என்னிடம் தொலை பேசுவதற்கு? இந்தப் பதினைந்து நாட்களாக நீ என்னைப் பற்றி நினைத்துக் கூட பாத்திருக்க மாட்டாய் என்று தான் நினைக்கிறேன். உடன் வேலை செய்யும் சங்கர் கூட, இன்று, ஏன் சோர்வாக இருக்கிறாய், உடம்பு சரியில்லையா என்று கேட்டான். அவனிடம் எப்படிச் சொல்வேன், உண்மையில் எனது பிரச்சனை வேறு என்று. 

உன்னுடைய இந்த பாராமுகம் என்னை மிகவும் வருத்துகிறது. எனது வேலையை பாதிக்கிறது. காதலனாக இருக்க வேண்டாம், ஒரு நண்பராகவாவது உன்னால் இருக்க முடியாதா? 

கடுமையான வேலைப் பளுவுக்கிடையிலும் இவ்வளவு பெரிய மெயில் எழுதுகிறேன். இதற்கு ஒரு வரி பதில் கூட எழுத மாட்டாய் என்று தெரியும். கடந்த ஒரு வாரமாக அடிக்கடி அழுது கொண்டிருக்கிறேன் - குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேறெந்த காரணமும் இல்லாமல்.. வேலை காரணமாக மனச் சோர்வும் அழுத்தமும் அடைந்திருக்கிறேன், அடிக்கடி உணர்வுவயப் படுகிறேன்.. அதனால் தான் அழுகிறேனோ.. இந்த மாதத்துடன் இந்த வேலை முடிந்தவுடன் சரியாகிவிடுவேனோ? தெரியவில்லை.. 

இதைப் படித்ததும் கொஞ்சம் நேரம் எடுத்து யோசித்துப் பார்.. நீ அடுத்த முறை என்னிடம் பேசும் போது இது குறித்து அலசி முடிவெடுக்கலாம். இப்படித் தான் இனியும் உனது நடவடிக்கை இருக்குமென்றால் - இத்துடன் விட்டு விடுவோம்.. நீ இன்னொரு பெண்ணைக் காதலித்து அவளை மணந்து சந்தோஷமாக இருந்து கொள். 

பை

கோபமும் அழுகையும் ஒரு சேர்ந்து பொங்கி வர, கடிதத்துக்கு காதலனின் முகவரியிட்டு, ஜி மெயிலின் சென்ட் பட்டனைத் தட்டி விட்டு, எழுந்து சென்று படுக்கையில் விழுந்து, அழ ஆரம்பித்தாள் ராதா. 

*****************************

ஆகஸ்ட் 20, 2010

கலிபோர்னியா 

கணினியில் தனது மெயில்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்த ராதா, சோம்பல் முறித்து எழுந்தாள். காப்பி தயாரித்து, கணவன் சிவாவுக்கு கொடுத்து விட்டு, குளிக்கச் சென்றாள்.  அவள் மெயிலிலிருந்து லாக் அவுட் செய்ய மறந்ததை சிவா கவனித்து இருந்தான். ராதா குளியலறைக் கதவைத் தாளிட்டு, ஷவரைத் திறந்து விட்டதும், சட்டென எழுந்து வந்தான். அவளது லேப்டாப்பைக் கையில் எடுத்து, மிக வேகமாக இயங்கினான். 

அவர்களுடைய மெயில்கள் தனித் தனியாகத் தான் இயங்கி வந்தன. ஒருவரது பாஸ்வர்ட் இன்னொருவருக்குத் தெரிய வேண்டாம் என்று முன்கூட்டியே முடிவு செய்திருந்தார்கள். என்ன தான் கணவன் மனைவி என்றாலும், ஒருவரது தனிப்பட்ட வட்டத்தை இன்னொருவர் மதித்து நடக்க வேண்டும் என்பது தான் இருவரது விருப்பமும். ஆனால் கடந்த சில நாட்களாக சிவாவுக்கு என்னவோ ஒரு குறுகுறுப்பு..  இருப்பு கொள்ளவில்லை. எப்படியாவது அவளது மெயிலை எட்டிப்பார்த்து விடுவது என்று கங்கணம் கட்டியிருந்தான். 

காலத்தில் பின்னோக்கிச் சென்று வேகமாகத் தேடியவன், தனக்குத் தேவையானது கிடைத்தவுடன், உடனே பார்வர்ட் செய்தான். பின், ஒன்றும் தெரியாதவன் போல தன்னிடத்தில் வந்து அமர்ந்து கொண்டான். 

ராதா தலையைத் துவட்டிக் கொண்டே வந்தவள், காப்பிக் கோப்பையைச் சூடு செய்து, கணினியை மடியில் எடுத்துக் கொண்டு, சோபாவில் அமர்ந்தாள்.  புதியதாக ஒரு மெயில் வந்திருப்பதைக் கண்டதும், படிப்பதற்காக கிளிக்கினாள். 

****************

மேலே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் மெயில், அவளுக்கே பார்வர்ட் செய்யப்பட்டிருந்தது. கூடவே ஒரு வரிக் கேள்வியும்..

"இந்த இன்னொரு பொண்ணக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற ஆபர் இன்னும் எனக்கு வேலிட் ஆ இருக்கா?"

அடுத்த நொடி அங்கே "ஐயோ அம்மா.. அடிக்காத.. கிள்ளாத.." என்ற அலறல் கேட்டது.. யார் யாரை அடித்திருப்பார்கள் என்பதை படிப்பவர்கள் யூகத்துக்கே விட்டு விடுகிறேன்.. :)

Living separate after marriage..

இது நல்லதா நல்லதில்லையா.. தேவையா தேவையில்லையா.. ஒத்து வருமா வராதா.. நன்மை அதிகமா.. பக்க விளைவு அதிகமா.. பின் விளைவு அதிகமா.. ரிஸ்க் பெனிபிட் ரேஷியோ என்ன...

அறிஞர் பெருமக்கள் பல பேரு பலவாறாகப் பேசுவது கண்டு, அது பற்றி ஆராய்ச்சி செய்யலாம் என்று, நெட்டில் விஷயங்களைத்  தேடியலைந்து கொண்டிருந்த கண்ணம்மாவின் லேப்டாப்பில், கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வலைப்பக்கங்கள் திறந்து கிடந்தன.. அருகில் ஒரு கிழிந்திருக்காத (அதுவரை) காகிதமும், உடைந்திருக்காத  (இதுவும் அதுவரை) பேனாவும்..

ஒரு முடிவுக்கும் வர முடியாமல் மண்டையைப் பிய்த்துக் கொண்டிருந்த கண்ணம்மா, அதற்கு மேல் பிய்ப்பதற்கு ஏதும் மிச்சமில்லை என்ற நிலை வந்ததும், லேப்டாப்பை அணைத்து விட்டு, தூங்கலாம் என்று ஒரு இறுதி முடிவெடுத்தாள்.

இரண்டு மணி நேரமாகப் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டு தூங்க முயற்சித்தாலும் தூக்கம் வர மறுத்தது.. எப்படியோ அதனுடன் போராடி அவள் தூங்க ஆரம்பிக்கும் பொழுது, புதிதாக நூறு பேர், விஷயத்தின் சார்பாகவும் எதிராகவும், போர்க்கொடி ஏந்தி களம் இறங்கியிருந்தனர்.. நல்ல வேளை, அவர்கள் இறங்கிய சத்தம் அவளது காதுகளுக்கு எட்டவில்லை..

நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது தான் அந்தக் கனவு வந்தது அவளுக்கு..

முகம் நிறைய ஏக்கங்களுடன் பலர் அவள் முன்னே நின்று கொண்டிருக்கின்றனர்.. எங்களுக்காக யாரும் பேச மாட்டீர்களா என்று இறைஞ்சிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.. ஆனால் யாரும் அவர்களைச் செவிமடுத்ததாகவே தெரியவில்லை.. தத்தம் போக்கில் சென்று கொண்டிருக்கின்றனர்.. அந்த வழியாக வந்த கண்ணம்மா நிற்கிறாள்.. பார்க்கிறாள்.. அவர்களை நோக்கிப் போகிறாள்.. அவர்களுடன் பேசுகிறாள்.. இனி தன் வாழ்வு முழுவதும் அவர்களுக்காகவே அர்ப்பணிப்போம் என்று முடிவு செய்கிறாள்..

யார் அவர்கள்? அவர்கள் அப்பாவிகள்.. ஒரு பாவமும் செய்திடாதவர்கள்.. ஒரு புள்ளியில் ஆரம்பித்த அவர்களது வாழ்க்கையை, காலமெனும் பெயர் கொண்ட ஏதோவொன்று, கோலம் போடுகிறேன் பேர்வழியென்று, சுற்றிச் சுழற்றி சூறாவளியாக்கி, தனக்குப் பிடித்த மாதிரி வரைந்து கொண்டிருந்தது..

அவர்களுடன் பேசி, அவர்களது வலியினை அறிந்து, அதனைப் போக்குவதற்குண்டான மருந்தினைத் தருவதே தமது முதற்பணி என்று நினைக்கும் கண்ணம்மாவின் கைகளில், உடனே தோன்றுகின்றன, ஒரு மைக்கும் ஒரு ஓட்டை டேப் ரிக்கார்டரும்.. உடனே ஆரம்பிக்கிறாள்..

முதல் தம்பதி..  திரு மற்றும் திருமதி குமரன்..

என்ன தான் மறக்க நினைத்து தூங்கியிருந்தாலும், அவளது கனவிலும் அந்தக் கேள்வியே முதலில் வந்து விழுந்து தொலைக்கிறது.. "நீங்க இந்த Living together before marriage, followed by living together with or without marriage பத்தி என்ன நினைக்கறீங்க?"

"ஐயோ மேடம்.. வெந்த புண்ணுல வேலைப் பாய்ச்சினாப்ல இப்படிக் கேக்கறீங்களே.." கண்ணில் நீர் தளும்புகிறது குமரனுக்கு..

"ஓ.. மன்னிக்கணும்.." சட்டெனச் சுதாரித்து உடனே கேள்வியை மாத்திப் போட்டாள்.. "நீங்க ஏன் Living separate after marriage"?

"அதையேன் மேடம் கேட்கறீங்க?  ஆசைப்பட்டு கட்டிகிட்டோம் மேடம்.. விதி அமெரிக்கா ரூபத்துல வந்துடுச்சு.. முதல்ல கொஞ்ச நாள் இங்க வீட்டுல அழுதுகிட்டு கெடந்தா..  அப்புறம் வேலைக்குப் போயே ஆவனும்ன்னு கட்டை விரல்ல நின்னா.. ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே இடத்துல வேலை கிடைக்கல.. அதான்... ஒரே இடத்துல கிடைக்கற வரைக்கும், இப்படி பக்கதூருல வேலை.. வெள்ளிக்கிழமையானா பொறுப்பா இவ வீட்டுக்கு வந்துடறேன்.. ஆனாலும் கஷ்டமா இருக்கு.. வேலை முடிஞ்சு வீடு வந்தா சண்டை போடக் கூட ஆளில்ல.. வாரக்கடைசியில லொங்கு லொங்குன்னு வண்டி ஓட்டி வர்றேன்.. ஒரு வாரமா போட வேண்டிய சண்டையெல்லாம் ரெண்டே நாளுல போட வேண்டியிருக்குது மேடம்.. எங்க கஷ்டம் எங்களுக்குத் தான் புரியும்.."

அடுத்த தம்பதி.. மிஸ்டர் அண்ட் மிசஸ் மாடச்சாமி.. இவர்கள் இருவரும் அமெரிக்கர்கள் என்பதால், ஆங்கிலத்துலயே உரையாடல்..

"He is my best buddy.. We are married for so many years.. We lived in Alaska for a long time.. But due to economic situations, he had to move out for a better place to work.. I joined him for 6 months initially.. But our son could not like the new place.. He was missing his school, his friends, and was feeling very sad..  So finally I decided to move back to Alaska with my son, and be with him till he finishes his school, while leaving my husband in the new job.. He comes here by flight every weekend.. But still.. I miss him a lot.. I grow some tomato plants at home and I talk to them every evening after I return home from work.. They grew not with water, but with my tears.."

உணர்ச்சிவசப்பட்டு கண் கலங்குகிறார் மிசஸ் மாடசாமி.. ஒரு டிஷ்யூ எடுத்துக்  கொடுத்துவிட்டு அடுத்த தம்பதியிடம் நகர்கிறார் கண்ணம்மா..

மூன்றாவது தம்பதி.. திரு உசிலைமணி மற்றும் திருமதி உசிலைமணி..

"மேடம்.. இன்னா மேடம் செய்ய.. இந்தாளு இந்தக் குறட்டை விடுறாரே.. நானும் முதல்ல காதுல பஞ்சு வச்சு தூங்கிப் பாத்தேன்.. வேலைக்காவுல... பக்கத்து ரூம்ல தூங்கிப் பாத்தேன்.. முடியல்ல... அப்புறம் மேல் மாடியில தூங்கிப் பாத்தேன்.. படுக்கையெல்லாம் ஒரே அதிர்வா இருக்குது.. தெருவுல இருக்கரவுங்க கூட காலி பண்ணிட்டு போயிட்டாங்க மேடம்.. அதான்.. நானும் ரெண்டு தெரு தள்ளி தனியா வீடு எடுத்துட்டு இங்க வேலையெல்லாம் முடிஞ்சதும் அந்த வீட்டுக்கு ஓடிப் போயிடறேன் தூங்கறதுக்கு.."

"ஹாவ்.. எனக்கு தூக்கமா வருது.." திரு உசிலைமணியின் கொட்டாவி கொடுத்த புயல் எச்சரிக்கையைத் தொடர்ந்து விலகி வந்தாள் கண்ணம்மா..

அடுத்து திரு குழந்தையப்பன் தம்பதி..

"நானு எங்கப்பா வாங்குன கடனைக் கட்ட, அதுக்கப்புறம் வீடு கட்ட அப்படின்னு துபாய்க்கு வந்து வேல பண்ணி சம்பாதிக்கறேன்.. எம் பொண்டாட்டிக்கு விசா கிடைக்கல.. குழந்த குட்டிகளோட வீட்டுல இருக்கா மேடம்.. ஒரு கம்ப்யூட்டர வாங்கிக் கொடுத்துட்டு வந்துட்டேன் நானும்.. தெனமும் ஸ்கைப்புல பாத்துக்கறோம்.. வருஷமொருக்கா வீட்டுக்குப் போறேன்.."

அடுத்து திரு அண்ட் திருமதி கிஷோர்..

"இவளுக்கு ஹெச் 1 விசா கிடைச்சிருந்தது மேடம்.. ஒரு மாசம் ஆகியிருக்கும்.. ஆறு மாசம் ஆன் சைட் வேல இருக்குன்னு, கம்பெனில கிளம்பச் சொல்லிட்டாங்க.. என்னையும் புள்ளையையும் விட்டுட்டு இப்ப ஒக்லஹோமால வாசம்.. முதல்ல ஆறு மாசம்னாங்க.. அப்புறம் ஆறேகால்.. அப்புறம் ஆறரை.. அப்புறம் திடீர்ன்னு எட்டு.. இப்போதைக்கு எட்டே முக்கால்ல நிக்குது.."

அடுத்து திரு அண்ட் திருமதி செல்வா..

"படிப்புக்காக பிரிஞ்சிருக்கிறோம் மேடம்.."

அடுத்து திரு அண்ட் திருமதி கண்ணன்..

அடுத்து திரு அண்ட் திருமதி ஜான்சன்..

அடுத்து திரு அண்ட் திருமதி குப்புச்சாமி..

அடுத்து திரு அண்ட் திருமதி பூவாத்தா..

க்யூ தொடர்ந்து கொண்டே இருக்க, மயக்கமே வந்து விட்டது கண்ணம்மாவுக்கு.. அங்கே மயங்கி விழுகையில், இங்கே வியர்த்து முழித்திருந்தாள்..

பிறகென்ன.. மறுபடியும் தூங்கி.. கனவு கண்டு.. முழிச்சு.. காலையில ஆபிஸ்க்கு லேட்டாப் போயி, பாஸ் கண்ணுல படாம எப்பிடியோ எஸ்கேப் ஆயிட்டா..



JUST FOR FUN MAKKALS.. NOTHING SERIOUS.. பெரும்பாலும் நான் கேள்விப்பட்ட பார்த்த மனிதர்களைக் கொண்டே எழுதியிருக்கிறேன்.. THANKS FOR UNDERSTANDING..

அவ்வ்வ்வ்வ்வ்....

இன்றிரவின் கனவினில்..


தனியே உறங்க முயலும்போது தான் 

நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கின்றன

சிறு வயதில் சகோதரனுடன்

போர்வைக்குள் ஒளிந்துகொண்டு பார்த்த 

ஈவில்டெட் உருவங்களும்,

தோழியருடன் தியேட்டரில் 

பாதி நேரம் கண்ணை 

மூடிக்கொண்டே 'பார்த்து'விட்டு

சரியாக ஒரு வாரம் வரை

பயங்கொள்ளச் செய்த  

ரிங் படத்துச் சிறுமியும், 

இடையிலே பயந்ததால் 

கணினியில் நண்பர்களையழைத்து

உரையாடியபடியே பார்த்த 

யாவரும் நலம் டீவியும், 

பார்த்தவர்கள் எல்லோரும்

பயந்ததாகச் சொன்னதால் 

இன்னும் பார்க்காமலே விட்டிருக்கும் 

பாரா நார்மல் ஆக்டிவிட்டீஸ் படமும்,

மற்றும் இன்னபிற கற்பனைகளும்.. 

மன்னர்: எப்பூடி?? ச்ச்சும்மா டெர்ரர் கெளம்புதுள்ள?

அமைச்சர்: ஆம் மன்னா! மாபெரும் வெற்றி இம்முறை!! மக்கள் எல்லோரும் பயந்து-தெறித்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.. இனி ஒரு பயபுள்ள கூட நம்ம ப்ளாக் பக்கம் தலை வைத்துப் படுக்காது!!

மன்னர்: அப்படியா? ஹாஹ்ஹா! பின்னிவிட்டோம் மந்திரியாரே.. அதுசரி, எந்தப் பக்கமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்?

அமைச்சர்: தூக்கத்துல கண்ணு தெரியாம போறதுக்கு இலவசமா ஆலோசனை சொல்ற எடத்துக்கு...

************

ஆறுதலுக்கு...

டிஸ்க்ளெய்மர்: இங்கயே இப்பவே சொல்லிடறேன்.. இந்தப் பகுதியில் வரும் சம்பவம் மற்றும் இதில் வரும் மனிதர்கள் யாவும் கற்பனையே.. இதற்குப் பின்னர் யார் வீட்டிலாவது இது போன்ற சம்பவங்கள் நடைபெற்றால் அதற்கு கம்பெனி பொறுப்பேற்காது!! 

அப்பாவி ரங்ஸ்: இன்னிக்கு என்ன சாப்பாட்டுக்கு?

தங்ஸ்: ம்ம்ம்.. புதினா சட்னி..

அ.ர: சட்னியா? அதெல்லாம் எங்க வீட்டுல இட்லி தோசைக்குத் தான் பண்ணுவாங்க.. சாப்பாட்டுக்கு செய்ய மாட்டாங்க.. 

த: இல்ல.. அது வேற இது வேற.. இது வேற மாறி பண்ணியிருக்கேன்..

அ.ர: (சுவைத்துப் பார்த்து விட்டு) இல்ல.. தொண்டைல அடைக்கறா மாதிரி இருக்கு.. வேணாம்.. ரசத்த எடு..

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து,

அ.ர: இன்னைக்கு என்ன சாப்பாட்டுக்கு?

த: (கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல்) புதினா துவையல்.. 

அ.ர: (சுவைத்துப் பார்த்து விட்டு) அட.. நீ துவையலெல்லாம் பண்ணுவியா? நல்லாயிருக்கே!! 

************

இப்படித் தான் முடியும் இமா..

கெட்டுகெதர்ல பாதில திடீர்னு சந்தனா பெருங்குரல் எடுத்து அழ ஆரம்பிக்கறா.. எல்லாரும் பதறிப் போயி அவ கிட்ட ஓடி வராங்க..

கூட்டத்தினர்: ஏன் சந்தனா என்னாச்சு?

சந்து: கெட்டுகெதர் ன்னு கூப்பிட்டாங்க இமா.. நானும் ஆசையா பக்லவா  கிடைக்கும்ன்னு ப்ளேன்ல கொடுத்த ரெண்டே ரெண்டு முந்திரிப் பருப்பக் கூட  சாப்பிடாம வந்தேன்.. இங்க வந்தா இப்பிடி ஆகிப்போச்சே.. 

கூட்டத்தினர்: உச் உச் உச் உச்..

சந்து: முதல் பாதி வரைக்கும் சிரிச்சுட்டே படிச்சேன்.. சதி புரியாம..

கூட்டத்தினர்: சதியா.. என்ன சதி?

சந்து: போச்சுடா.. இதையும் நான்தான் மொழி பெயர்த்துக் கொடுக்கனுமா? என்னிக்கோ நாம கத்துனத வீடியோ எடுத்து எல்லாருக்கும் போட்டு காமிச்சிட்டு இருக்காங்க இமா..

இப்போது கூட்டத்தினர் எல்லோரும் அழ ஆரம்பிக்கின்றனர்..

சந்து: சாப்பிடறதுக்கும் ஒன்னும் மிச்சம் வைக்கல.. பசிக்குது இப்போ..

எங்க விட்டா நம்ம கிட்ட கேட்டுடுவாளோன்னு கூட்டத்தினர் தங்கள் கையில் இருந்ததை அவசர அவசரமாக வாயில் போட்டு மெல்லத் துவங்குகின்றனர்..

சந்து: நான் தான் அன்னிக்கு ரொம்ப நேரம் கத்திகிட்டு இருந்தேன்.. இந்த உலகத்துல சில ஜீவன்கள் வழி தெரியாம வந்து வதைபட்டு கிட்டு இருந்ததே, பாவம் 
அதுகளுக்கு உதவி செய்யலாம்ன்னு தான்..

முன்னாள் மற்றும் இந்நாள் நட்சத்திரங்கள்: நல்ல வேளை, நீங்க அன்னிக்கு வந்து வழி சொன்னீங்க எல்போட்டு.... இல்லாட்டி இங்க நடந்த குழப்படில நாங்களே ஆஸ்பத்திரிக்கு வழி கண்டுபிடிச்சுப் போயி சேர்ந்திருப்போம்..


சந்து: அது கூட பரவாயில்ல.. இப்படியெல்லாம் நடக்கப்போகுதுன்னு தெரியாம நான் மறுபடியும் இன்னைக்கு வந்து கத்தி வச்சிருக்கேன்... இதையும் படமெடுத்து வச்சிட்டாங்களாம்..

கூட்டத்தினர்: அச்சோ பாவம் சந்து..

இடையில் இமா கூலாக ஒரு டிஷ்யூ எடுத்து வந்து தருகிறார்..

இமா: எனக்காக எடுத்து வச்சது சந்தனா.. கண்ண மட்டுந்தான் துடைச்சிருக்கேன்.. மூக்க இன்னமும் துடைக்கலை.. வேணும்னா எடுத்துக்கோங்க..

சந்து: ஹூம்.. எனக்கு வேணாம்.. புலி அழுதாலும் ஏற்கனவே யூஸ் பண்ணுன டிஷ்யு ல கண்ணத் துடைச்சுக்காது..

சந்துவின் பரிதாப நிலையைக் கண்டு என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் எல்லோரும் வாயடைத்துப் போய் நிற்கின்றனர்.. அப்போது பின்னாளில் இருந்து ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது.. கூட்டத்தை விலக்கியபடி ஒருவர் முன்னாள் வருகிறார்..

ஜெய்லானி: மம்மோ பப்பானோ மம்மாமீயா..

சந்து: என்ன சொல்ல வரார் இவர்? ஒண்ணுமே புரியலையே?

இமா: எனக்காக எவ்வளவோ மொழி பெயர்த்திருக்கீங்க சந்தனா.. உங்களுக்காக இதைக் கூட செய்யலைன்னா எப்படி? அதூ.......

ஜெய்லானி: மாமீஈஈஈஈஈஈஈஈ!!

இமா: உங்க நிலைமை எவ்வளவோ பரவாயில்லையாம் சந்தனா.. வடை பிட்சா சட்னி எல்லாத்தையும் வாயில அள்ளிப் போட்டு இப்ப மெல்லவும் முடியாம முழுங்கவும் முடியாம இருக்கற இவர் நிலமைய விட..

சந்து: அடக் கொடுமையே.. இவரப் பாத்து எனக்கு இப்போ அழுகறதா இல்ல சிரிக்கறதான்னு தெரியலையே.. 


ஜெய்லானி: ஒஜ்ஜு ஜந்தேஜம் ஜன்த்தனா.. அஜுதா முஜ்ஜுல ஜேன் ஜன்னி வஜ்து?

இமா: போச்சுடா.. மருமகனுக்கு மறுபடியும் சந்தேகமா? சந்தனா.. நீங்க அழுதா மூக்கால வர்ற தண்ணி, சிரிச்சா மறுபடியும் கண்ணுக்கே போயிடுமான்னு கேக்கிறார்.. 

இதற்கு மேல் அங்கு நின்றால் "கண்ணீர்ப்" புரையேறிடுமோ  என்ற பயத்தில், சந்தனா மற்றும் கூட்டத்தினர் கலைந்து ஓட ஆரம்பிக்கின்றனர்.. 

எங்கு காணினும் பெண் வண்டுகள்...

இன்னும் கொஞ்ச நாள் எட்டிப் பாக்காம விட்டா என்னோட  ப்ளாக்ன்னு ஒன்னு இருக்கறதே மறந்து போயிரும் போல.. (எனக்குத் தான், ஹிஹி.. )

முன்னாடி ஒரு ஹி ஹி கதையில நாதிராவைப் பத்திச் சொல்லியிருந்தேன்.. என் சக பயிற்சியாளர்.. அப்போது கர்ப்பமாக இருந்தார் (இன்னும் இரண்டே நாட்கள் மட்டும் கர்ப்பமாக இருப்பார்.. ஹி ஹி.. ஏன்னா திங்கட்கிழமை ட்யூ டேட் :)) )

அவருக்கு பேபி ஷவர் நடத்துவதென்று முடிவு செய்திருந்தார் ஒருவர்.. (இவருக்கு என்ன பேரு வைக்க? ம்ம்.. அஞ்சலை.. ஓக்கை?) இது நம்மூரு வளைகாப்பு மாதிரி.. எங்க எல்லாருக்கும் அழைப்பு விடுத்திருந்தார்.. நானும் போயிருந்தேன்.. (வேறெதுக்கு? கொட்டிக்கத் தான்.. ஹி ஹி). நான் இது போன்ற நிகழ்ச்சிக்குப் போவது இதுவே முதல் முறை.. நாதிராவுக்கு என்ன வாங்க வேண்டுமெனத் தெரியாததால், அவர் தன் பெயரைப் பதிவு செய்திருந்த பாப்பாக் கடைக்கு ஒரு ஈ பரிசு அனுப்பி விட்டேன்..

பெண்கள் மட்டுமே என்றிருந்ததால், அன்று அஞ்சலையின் அப்பாவிக் கணவர், அவர்கள் வீட்டு தோட்டத்தில், அவர்களது மற்றும் இன்னும்மொருவரின் என, இரண்டு வால்களை ஒரே நேரத்தில் நேர்ப்படுத்தும் வேலையைச் செய்ய வேண்டிய நிலைமைக்கு தள்ளப்பட்டிருந்தார்.. நாங்கள் அனைவரும் உள்ளேயிருந்தோம்..

அஞ்சலை இந்த நிகழ்வுக்கெனத் தேர்ந்தெடுத்திருந்த தீம்.. பெண் வண்டு.... சும்மாச் சொல்லக் கூடாது, மிகவும் அருமையாக நிகழ்ச்சிக்கான வேலைகளை செய்திருந்தார்..

அங்கு தான்.. எங்கு காணினும் பெண் வண்டுகளடா.... நீங்களே பாருங்க.. 

இது அலங்காரச் பூச்செடி..

இது அவர் வீட்டுச் சுவற்றில்...

இது வந்தவர்களுக்கான பரிசுப் பையில்...

இது கேக்கில்...

இது குக்கியில்...

இது ஜூஸ் கோப்பையில்...

இது ஒரு கிண்ணத்தில்...

(பெண் வண்டினைக் கண்டவுடன் எனக்கு யார் ஞாபகம் வந்திருக்குமெனச் சரியாக சொல்பவர்களுக்கு ஒரு பெண் வண்டுக் குக்கி பரிசாக வழங்கப்படும்.. :) )

சில விளையாட்டுகளும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தன.. அதுவரைக்கும் எல்லாம் சரியாகத் தான் போய்க்கொண்டிருந்தது.. அதற்கப்புறந்தான்.. ஹி ஹி..

அதில் ஒரு விளையாட்டு - சில கார்ட்டூன்/குழந்தை நட்சத்திரக் கதாப்பாத்திரங்களின் படங்களைக் காட்டி அவர்களது பெயரை எழுத வேண்டும்.. பதறிப் போனேன்.. இந்தப் விஷப் பரீட்சைக்கு நான் வரல்லேஏஏஏஏஏஏ என்று பெருங்குரலெடுத்துக் கதறிப் பார்த்தும்.. ஹூம்...

மொத்தம் இருபது கேள்விகள்.. அதில் எல்ஸின் ஸ்கோர் - மூணு.. ஹி ஹி.. இவ்வளவு மோசமா எந்தப் பரீட்சையையும் எழுதினதில்லை... அந்த மூணு மதிப்பெண்ணும் எப்படிக் கிடைத்ததென்று நீங்களே பாருங்க..

மதிப்பெண் ஒன்றுக்கு காரணமானவர்..

(இவரை மட்டும் அடையாளம் கண்டுபிடிக்காமல் விட்டிருந்தால், நாதிராவின் வயிற்றிலிருந்த குழந்தை கூட என்னைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்திருக்கும்.. டக் அவுட் ஆகாமல் என்னைக் காப்பாற்றிய டொனால்ட் டக்கார் வாழ்க.. )

மதிப்பெண் ரெண்டுக்கு காரணமானவர்... அகிலவுலகப் புகழ்ப் பெற்ற நமது அண்ணனின்.. ஹி ஹி.. நீங்களே பாருங்க...

(அண்ணனல்லாது, அண்ணியாருடன் இருக்கும் அந்தப் பையன் யாராயிருக்கும் என்ற கேள்வி மனதுக்குள் தொக்கி நின்ற போதும், அண்ணியாரை எமக்கு அறிமுகப்படுத்தின அண்ணனாருக்கு நன்றிகள் பலப்பல... :) )

மூன்றாவது மதிப்பெண்.. இந்த நிகழ்ச்சியை அவ்வப்போது தொலைக்காட்சியில் கண்டிருந்ததால், தப்பித்தேன்...

அதற்கு மேல், மீதி எல்லாவற்றுக்கும், நீல நிற டினோசர், குட்டி மீன் (நீமோ.. இவர் பெயர் கூட நினைவுக்கு வராமல் சொதப்பி விட்டது..), மொட்டைப் பையன் என்ற ரேஞ்சில் பதில் எழுதி வைத்திருந்தேன்.. என் பேப்பரை நானே தான் திருத்துவேன் என்று அடம் பிடித்து அனுமதி வாங்கிவிட்டேன்... அப்படியிருந்தும், என் பக்கத்தில் இருந்த இன்னொருவர், என் பேப்பரில் எட்டிப் பார்த்து, மற்றவர்களுக்கு என்னுடைய முதல் பதிலை படித்துக் காமித்துவிட்டார்..  எல்லாரும் சிரித்துச் சிரித்து மகிழ்ந்தனர்.. என் மானமோ கப்பலேறிப் போயாச்சு...

இவர் - big bird
நான் எழுதியிருந்த பதில் - சிக்கன் லிட்டில் :)))))))))))

உங்க பொறுமைக்கு நன்றி மக்கள்ஸ்.....

ரண்டக்க ரண்டக்க..

டர்ரூன் டண்டக்க டர்ரூன் டண்டக்க..
டர்ரூன் டர்ரூன்..

”ச்ச.. யாரது காலங்காத்தால.. இப்படி சத்தம் போட்டுகிட்டு.. ”  கண் கசக்கியபடியே கதவைத் திறந்தார் எல்போர்ட்.. 

ஆஆஆஆஆ... இதாரு... இந்தக் கோலத்துல.. அருவா மீச.. கொடுவாப் பார்வ.. ஒரு கையில கத்தி.. மறு கையில எலுமிச்சம்பழம்..

”எலேய் யாருல அது??.. யாரது இங்க எல்லு போட்டு???...”

“ஹேய்.. ஹூ ஆர் யூ?”

“என்னல பீட்டருடற? எனக்குப் புரியாதுன்னு நெனச்சியா???”

“ஆல்ரைட்... யார் நீங்க? இதென்ன வேஷம்?”

“என்னது?? வேஷமா? ரெண்டு வருஷம் ஊருக்கு வராமயிருந்துட்டா.. பழசெல்லாம் மறந்துருமா??”

தூக்கக்கலக்கத்தில் சிறியதொரு கொசுசர்த்திச் சுருளை கொளுத்திப்பார்க்கிறார் எல்போர்ட்..

ட்ரூன்.. ட்ரூன்.. டண்டண்டன் ட்ரூன்...
ட்ரூன்.. ட்ரூன்.. டண்டண்டன் ட்ரூன்...

அட.. இவரு நம்ம....

“என்னல யோசிக்கற? எனக்குப் படைக்க நேரமில்லயாமா உனக்கு??”

அப்படியே உள்ளே ஓடிப்போய் கதவைச் சாத்தி தாழ்ப்போட்டு எஸ் ஆக  நினைக்கிறார் எல்போர்ட்.. கை கால் எதுவும் நகர மறுக்க...

“தெரியும்ல.. ஒம் மனசுல என்ன நெனப்பு ஓடுதுன்னு தெரியும்ல.. “

“அது வந்து.. ஹி ஹி”

“இந்தயிளிப்பு எல்லா எங்கிட்ட செல்லுபடியாகாதுல.. விட மாட்டோம்ல”

“சரி.. ஒரு நிமிஷம் இருங்க.. போய் லேப்டாப் எடுத்துட்டு வர்றேன்”

ஓடிப் போய் ஆன் செய்து எடுத்து வருகிறார்..

“வேகமாப்பண்ணுல.. எனக்குப் பசிக்குதுல்ல”

“நானென்ன பண்ணட்டுஞ் சாமி? அது கொஞ்சம் மெதுவாத் தான் வேல பண்ணும்..”

ப்ளாகில் நுழைந்து, கிடுகிடுவென கண்ணில் பட்ட பத்து பின்னூட்டங்களைப் பொறுக்கியெடுத்து.. அப்படியே காலில் விழுகிறார்..

“கும்படறங்க சாமீயோவ்.. ஏஞ்சாமீ.. உங்களப் போயி மறப்பனா? கொற பொறுக்கோனும்.. இந்தாங்க.. ஏத்துக்கோங்க..”

“இதென்னல இத்துனூண்டு கண்ணுல காமிக்கற? பத்தாதுல.. பத்தாது..”

“சரி.. இந்த ப்ளாக்ல இருக்கற எல்லாத்தையுமே எடுத்துக்கோங்க..”

ஒரே வழிப்பில் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்கிறார் குலச்சாமி..

“பத்தல... பத்தல...”

”எதக் கொடுத்தாலும் அடங்க மாட்டீங்க போலயிருக்கே.. இந்தாங்க.. நான் போட்ட எல்லாப் பின்னூட்டங்களையும் எடுத்துக்கோங்க..”

இரு கைகளாலும் அப்படியே வாரியெடுத்துக் கொள்கிறார்..

“இது.. இது.. இந்தப் பயம் இருக்கட்டும்.. ஏதோ கா வயிறு நெறஞ்சிருக்கு..”

“இதுக்கு மேல கொடுக்கறதுக்கு ஒன்னும் இல்லீங்க..”

“பொழச்சுப்போ.. ஏதோ.. போனாப் போவுதுன்னு இத்தோட விட்டுட்டுப் போறன்.. அடுத்த வருஷம்.. நெனப்பு வச்சிக்கோ.. இப்போப் படச்சத விட ரெண்டு மடங்கு அதிகமாயிருக்கனும்.. என்ன? வெளங்குதா?”

”ஹிஹி.. எழுதறவங்கள நெறய எழுதச் சொன்னீங்கன்னா, எனக்கும் நெறய பின்னூட்டம் போட வசதியாயிருக்கும்..”

“எலேய்.. யாருலே அது வெட்டியா உக்காந்து இத இன்னம் படிச்சிட்டு இருக்கறது?  எல்லாருமு அவங்கவங்க ப்ளாக்குக்கு ஓடிப் போயி வெரசா எழுத ஆரம்பிங்கலேய்........ ”

ட்ரூன்.. ட்ரூன்.. டன் டன் டன் ட்ரூன்...
ட்ரூன்.. ட்ரூன்.. டன் டன் டன் ட்ரூன்...

ச்ச.. இந்தப் பொண்ணுங்களே இப்படித்தான்.. (மகளிர் தின ஸ்பெஷல் அல்ல)

ஒருத்தரில்ல.. நூறு பேரும் இல்ல.. நண்பர்கள் கொஞ்சம் பேர் அடிக்கடிச் சொல்லி புலம்புற தலைப்பு இது.. அதாவது இவங்கள பொண்ணுங்க எல்லாம் யூஸ் பண்ணி த்ரோ பண்ணிட்டுப் போகுதுங்களாம்.. இவிங்க எங்க என்ன பேச ஆரம்பிச்சாலும் வந்து முடியற வாக்கியம் இதுவாத்தான் இருக்கும் - ”ச்ச இந்தப் பொண்ணுங்களே இப்படித்தான்”.. வேறொன்னுமில்ல.. திரும்பத்திரும்ப பல்பு வாங்கின அயர்ச்சி.. பல்புக் கத ரொம்ப சிம்பிள்.. ஆனா அதப்பத்தி எதுவும் சொல்லப் போறதில்ல.. ப்ரைவசி.. எல்லா பல்புக்கும் பொதுவான ஃப்யூஸ மட்டும் பார்ப்போம்..

பிரச்சனை என்னன்னா -  இவங்க எல்லாருமே நல்ல கலா ரசிகர்கள்.. அதாவது, அழகான பொண்ண எங்க பார்த்தாலும் இவங்களுக்கு மூக்கு வேர்க்க ஆரம்பிச்சிடும்.. நாம தொடர்ந்து கண்ண விரிச்சு வச்சுப் பாத்துகிட்டு இருக்கற அந்தப் பொண்ணு ஒரு நொடியாவது நம்மள பார்ப்பாளான்னு ஆரம்பிக்கற இவங்களோட எதிர்பார்ப்பு  கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாகி பேச மாட்டாளா வெளிய வர மாட்டாளான்னு வளர்ந்துகிட்டே போகும்.. இதுல அப்பப்ப இவங்களுக்கு சின்னச்சின்னதா வெற்றியுங் கிடைச்சிடும்.. இதுவரைக்கும் ஓகே.. ஆனா இதுக்கப்புறம், அவ நம்மள ”டொண்டடொய்ன்” அதாங்க லவ்வு பண்ணுவாளான்னோ இல்ல பண்ணிட்டு இருக்காளான்னோ நினைக்க ஆரம்பிச்சிடுறாங்க..

அட, இவங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிஞ்ச பொண்ணு.. இல்ல கூட வேல பாக்கற பொண்ணுன்னா கூட பரவாயில்லங்க.. நம்ம தமிழ் சினிமா கதாநாயகர்கள் ரேஞ்சுல பஸ்ஸுல எதிர்படற பொண்ணு, ஐஸ்கிரீம் கடையில வேல பாக்கற பொண்ணு.. இப்படிப் பல பேர்.. ஒரே ஒரு க்ரைட்டீரியா தான் - பொண்ணு அழகா இருக்கோனும்.. அவ்வளவு தான்.. இவங்களே ஐஸ்கிரீமா உருக ஆரம்பிச்சிடுவாங்க.. ஆனா இந்த மாதிரிப் பொண்ணுங்க எல்லாம் இவங்கள ஏறெடுத்தும் கூட பார்க்க மாட்டாங்கன்றதால அவ்வளவாப் பிரச்சனை இல்ல..

அப்ப என்ன தாஆஆஆஆஆஆன் பிரச்சனைன்றீங்களா? அடிக்கடி இவங்க சந்திக்கக்கூடிய நிலைமைல இருக்கற பொண்ணுங்க.. உதாரணத்துக்கு - கூட வேல பாக்கற பொண்ணு அழகா மட்டும் இருந்துடுச்சுன்னு வச்சுக்கோங்களேன்.. இந்தப் பொண்ணுங்கள இம்ப்ரஸ் பண்ணறதுக்காக காப்பி வாங்கிக் கொடுக்கறதுலயிருந்து அவங்கள வீடு வரைக்கும் கூடவே வந்து ட்ராப் பண்ணிட்டுப் போற பாடிகார்ட் வேல, அது மட்டுமா.. அந்தப் புள்ளைங்க வளர்க்கற நாய்க்குட்டி பூனக்குட்டியக் கொஞ்சற வேல வரைக்கும் விழுந்து விழுந்து கவனிப்பாங்க.. அந்தப் பொண்ணு தனக்கேத்த பொண்ணா.. திருமண பந்தத்துக்கு ஒத்து வருமா அப்படின்னெல்லாம் தோனவே தோனாது.. அட்லீஸ்ட் அந்தப் பொண்ணு நம்மள திருப்பியும் லவ் பண்ணுவாளான்னு யோசிக்கக் கூட தோனாது.. தங்களோட முயற்சிகள் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கை..

இத்தனைக்கும் இவங்க சும்மா சுத்திட்டு விட்டுட்டுப் போற பசங்களும் கிடையாது..  சின்சியராத்தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க.. ஆனா செலக்‌ஷன் மட்டும் சட்டுசட்டுன்னு பண்ணிடுவாங்க.. அந்தப் பொண்ணுங்களுக்கென்ன.. எவனாவது இ வா இந்த மாதிரி தானே வந்து விழுந்து எல்லா வேலயும் பண்ணித் தந்தா வேண்டாம்ன்னா சொல்லுவாங்க - used.. அப்புறம் நம்ம பசங்க தன் மனச வெளிப்படுத்தினவுடனே - thrown... ஒன்னு ரெண்டு தப்பான்னா அந்தப் பொண்ணுங்கள தப்பு சொல்லலாம்.... தொடர்ந்து தப்பாயிக்கிட்டே இருந்து... அதுல தன்னோட தப்ப உணராம எவளாவது உக்காந்து கத கேக்கக் கெடச்சா சொல்லிப் புலம்புவாங்க பாருங்க.. ச்ச இந்தப் பொண்ணுங்களே இப்படித்தான்னு... அப்பத்தான் கடியாவுது..

ச்ச.. இந்தப் பசங்களே இப்படித்தான்.. (ஆரும் கோச்சுகிட்டு திட்டிப் போடாதீங்கப்பு.. ஜஸ்ட் ஒரு கடைசிவரிப் பன்ச்.. அம்புட்டுத்தேன்)..

திறப்பு விழா... சிறப்பு விழா....

வெகு நாட்களாக திட்டமிட்டிருந்த விழா.. இன்று தான் அமையப்பெற்றது..

இந்த ப்ளாக்கின் திறப்புவிழாவை சிறப்புவிழாவாக வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாட வேண்டுமென்பது எமது ஆசை.. அதற்காக பல ஏற்பாடுகளை செய்திருந்தோம்.. நகரமெங்கும் கட் அவுட்கள்.. தோரணங்கள்.. சிறப்பு அழைப்பாளராக விவிஐபி திரு. கண்ணப்பன் அவர்களை அழைப்பதாக முடிவு செய்யப்பட்டிருந்தது.. தனது கடுமையான நேரமின்மைக்கிடையிலும், ரிப்பன் வெட்ட சிறிது நேரம் ஒதுக்கித் தந்திருந்த அவருக்கு முதலில் எமது முதற்கண் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.. ரசிகப் பெருமக்களுக்கு - திரு. கண்ணப்பனைப் பற்றி நீங்கள் அதிகம் அறிந்திருக்க வாய்ப்பிலை.. இவருக்கும் முன்னாள் மந்திரி கண்ணப்பனுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை... இவர் கண்ணம்மாவின்  கணவன், சாரி, கணவர் கண்ணப்பன்..

சரி.. இனி நிகழ்ச்சிக்கு வருவோம்.. சுவையான சில காட்சிகள்..

சரியாக இந்தவூர் நேரப்படி இரவு எட்டு மணிக்கு ரிப்பன் வெட்ட நினைத்திருந்தோம்.. ஏழே முக்காலுக்கே வந்தமர்ந்து கணினியை ஆன் செய்து தன் நேரப்பற்றை வெளிப்படுத்தி அனைவரையும் வியப்புக்குள்ளாக்கினார்..

அவர் முதலில் விசிட் செய்தது.. எனது முதல் பதிவான ”செல்லமாய்ச் செல்லம் என்றாங்கடா”.... பக்கத்தை வெகு வேகமாக ஸ்க்ரோல் செய்துவிட்டு உளமார பாராட்டினார்.. அவருடைய வார்த்தைகளை அப்படியே இங்கு தந்துள்ளேன்..

”அந்தளவுக்கு (எந்தளவுக்கு???!!!) மோசமில்ல.. ஓகே வாத்தான் இருக்கு..”

ஜோக்கடிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு அவர் சொன்னது........ “என்ன இருந்தாலும் என்ன மாதிரி எழுத முடியாதுல்ல”

எமது எழுத்தார்வத்தை திறமையை கண்டு வியந்தார்..  ”நேரமில்ல நேரமில்லன்னு மத்த வேலையெல்லாம் அப்படியே கிடக்க எப்படி இங்க மட்டும் இந்தளவுக்கு எழுத முடியுது?”

ப்ளாக்கின் அடுத்தடுத்தடுத்தடுத்தடுத்த பதிவுகளைப் படித்து வியப்பின் உச்சிக்கே போனார்.. எம்மிடம் சிறு பேட்டியும் கண்டார்.... “எப்படி இப்படி திடீர்னு உங்களுக்குள்ள ஒரு எழுத்தாளர் உதயமானார்?” “அவரை எப்படி அடையாளம் கண்டுகொண்டீர்கள்?” எனக்கு மகிழ்ச்சியில் பதில் சொல்ல நா எழவில்லை...

எம்முடைய ரசிகப்பெருமக்களைப் பற்றி வினவினார்.. நேரப் பற்றாக்குறை காரணமாக பொதுவான சிறிய அறிமுகம் மட்டும் தரப்பட்டது..

அவருடைய பாராட்டுகளிலேயே நான் மணிமகுடமாகக் கருதும் வாக்கியம்... “நீங்கள் புதிய எழுத்தாளர் என்பதை படித்தவுடன் புரிந்து கொள்ளலாம்.. சற்று அல்ல நிறையவே அமெச்சூரிஷாக இருக்கிறது..”

அவ்வளவு நேர நெருக்கடிக்கிடையிலும், எமக்கு ஒரு சிறிய அறிவுரையை வழங்க அவர் தவறவில்லை....  “நேரம் பொன் போன்றது.. காலம் கண் போன்றது..”

அடுத்ததாக, பலத்த கரவொலிக்கிடையே... அவரது பொற்கரங்களால் ரிப்பன் வெட்டப்பட்டது..

நிகழ்ச்சியின் நிறைவாக மதியம் சாப்பிட்டு மீந்து போன கீரைக் குழம்பும், இரவு புதிதாக செய்யப்பட்ட சப்பாத்தியும் பரிமாறப்பட்டது..

புகைப்படக்காரரின் கேமரா அவர் சற்று கண்ணயர்ந்த கணப்பொழுதில் குரங்கு ஒன்றால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டதால் புகைப்படங்கள் ஏதும் கிடைக்கப்பெறவில்லை.. அதில் எமக்கு சற்று வருத்தந்தான்..

திடீரென்று ஏற்பாடான விழா.. அதனால் உங்கள் அனைவருக்கும் முன்பே சொல்லமுடியவில்லை.. கட் அவுட்கள், தோரணங்கள் என பரப்பரப்பான அலுவல்களுக்கிடையே, அழைப்பிதழ் அனுப்பவும் அவகாசமில்லை.. இருந்தாலும், பொருத்தருள்ந்து, இந்த விழா விருந்தைப் படித்துண்டு மகிழ்வீராக..........................

சில அப்பாவி கேள்விகளும், அசட்டை பதில்களும்..

கண்ணம்மா, நாதிரா, ராக்கண்ணன் மூவரும் ஒரு டின்னரில் சந்தித்து பேசிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.. ராக்கண்ணன் அமெரிக்கர்.. கண்ணம்மா இந்தியர்... நாதிரா.......


இதற்கு முந்தைய கேள்விகள்...


ராக்: ”இந்தியால எந்த இடத்துல இருந்து வரீங்க”

நாதிரா: ”நான் இந்தியரில்லை..”

ராக்: (சற்று குழப்பத்துடன்....) ”ஆனா...... பாக்கறதுக்கு.......”

நாதிரா: ”என் பெற்றோர் பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்தவர்கள்...”

ராக் இருவரையும் மாறி மாறி பார்க்கிறார்.... முகத்தின் இடது பக்கத்தில் ஐந்து ஆச்சர்யக்குறிகளும், வலது பக்கத்தில் ஐந்து கேள்விக்குறிகளும் தென்படுகின்றன..

(இந்தூர்க்காரங்களுக்கு இதே பொழப்பாப் போச்சு...).......... கண்ஸ், நாதிரா இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து பெருமூச்சு + புன்னகைத்துக் கொள்கின்றனர்...

நாதிரா: ”அதெல்லாம் அரசியலுங்க.. விடுங்க...”

ராக்: ”ஆமா, பாகிஸ்தானுக்கு பாகிஸ்தான் ன்ற பேரு எப்படி வந்தது ன்னு தெரியுமா?”

நாதிரா: (ஏனுங்க, நானும் உங்கள மாதிரி அமெரிக்கால பொறந்து வளர்ந்த பொண்ணுதானுங்க.. என்கிட்ட போயி.. இம்பூட்டு கஷ்டமா கேள்வி கேட்கிறீயளே..) ”ம்ம்.. பாகின்னா தூய்மைன்னு நினைக்கறேன்.. ஸ்தான் ன்னா இடம்.. ”

ராக்: ”இல்லயே.. நான் வேற மாதிரியில்ல கேள்விப்பட்டேன்.. பி ஃபார் பஞ்சாப்.. ஏ ஃபார்.........ம்ம் ஞாபகத்துக்கு வர மாட்டேங்குதே..”

நாதிரா: (இதுக்கு மேல என்கிட்ட ஏதாச்சும் கேட்டீங்க.. அழுதுருவேன்)... தலையையாட்டி உதட்டை பிதுக்குகிறார்...

கண்ஸ்: (ஆஆஆ.. எனக்கு பஞ்சாப் எங்க இருக்குன்னு ஞாபகம் வந்துடுச்சு....) ”நீங்க சொல்லறது சரியா இருக்கலாம்.. பஞ்சாப் பாகிஸ்தானுக்கும் இந்தியாக்கும் பார்டர்ல தான் இருக்கு..”

நாதிரா: (எனக்கும்... ஞாபகம் வருதே... ஞாபகம் வருதே..) ”ஆமாமா.. அங்க தான் இருக்கு..”

ராக்: (நல்ல அறிவாளிப் புள்ளைங்க கூடத் தான் பேசிட்டிருக்கேன்.. அடுத்த கேள்விய வீசுவோம்..) (கண்ஸ் பக்கம் திரும்பி...) ”இந்த சதி பத்தி நீங்க என்ன நினைக்கறீங்க?”

கண்ஸ்: (எந்தச் சதியப் பத்தி கேக்கறாரு? நாமதான் மூச்சுக்கு முன்னூறு சதி பண்ணறோமே... ) ”சதியா?”

ராக்: ”அதாங்க..... இந்தப் பொண்ணுங்க.... தீயில.......”

கண்ஸ்: (அடேங்கப்பாஆஆஆஆ... எனக்கு பதில் தெரிஞ்ச மாதிரி ஒரு கேள்வியக் கூட கேட்க மாட்டீங்களா???...) ”அதாவதுங்க.. அந்தக் காலத்துல... மறுபடியும்... நான் பொறக்கறதுக்கு முன்னால.. ஒவ்வொரு ராஜ்ஜியமும் தங்களுக்குள்ளாற சண்ட போட்டுப் போட்டு... தோத்துப் போன நாட்டுப் பொண்ணுங்க எதிரிங்க கிட்ட இருந்து தங்கள காப்பாத்திக்க தேர்ந்தெடுத்த வழி.. காலப்போக்குல அப்படி இப்படி மாறிப்போச்சு... இப்பல்லாம் இல்ல....”

(கண்ஸ் மண்டைக்குள் ஆயிரம் நரம்புகள் பரபரப்பாக முடிச்சிடுகின்றன... அடுத்ததா காந்தியப் பத்திக் கேப்பாரோ...... ஸ்லம் டாக் மில்லியனர் பத்தி கேப்பாரோ?? அவரு ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி நாமலே அமெரிக்கன் ஹிஸ்டரி பத்தி கேட்க ஆரம்பிச்சிருவோமா? அப்பவாச்சும் புரிஞ்சுக்கறாரான்னு பாப்போம்.... கேள்வி கேக்கறது ஈஸி.... பதில் சொல்றது கஷ்டம்னு....)

ராக்: ”அப்புறம்.. இந்த கேள்விய நானும் ரொம்ப நாளா யார் கிட்டயாவது கேட்டு தெரிஞ்சுக்கனும்னு நினைக்கறேன்.. ”

கண்ஸ்: (அநியாயத்துக்கு இப்புடி புதிர் போடுறாரே...) ”என்ன தெரிஞ்சுக்கனும்ன்னு சொல்லுங்க.. உங்க கேள்விக்கெல்லாம் பதில் சொல்லத்தான நாங்க இருக்கோம்.. ”

ராக்: ”இந்த க்ரிக்கெட் ல விக்கெட் விக்கெட் னு சொல்றாங்களே.. அப்டின்னா என்னங்க?”

கண்ஸ்: ”(சாமீஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ... நீ தான் காப்பாத்தனும்....) அதுவந்துங்க................................................”

அனேகமாக நாதிராவும் பலமாக சாமியை வேண்டியிருக்க வேண்டும்..  வெய்ட்ரஸ் வந்து சேர்ந்தார்..

“இந்தாங்க நீங்க கேட்ட பிஸா”

ராக்கின் கவனம் பிஸா பக்கம் திரும்பியது.........  கண்ஸ் முதன் முறையாக முழுமையாக..... நிம்மதியாக.... கண் மூடித்..... திறந்துகொண்டார்....



~~~~~~~~~~~~~~~உரையாடல் அத்தோடு முடிவுற்றது~~~~~~~~~~~~~~~~~~


அடைப்புக்குறிக்குள்ளே இருக்கும் ரியாக்‌ஷன் முழுக்க கற்பனை.. மத்தபடிக்கு உரையாடல் அப்படியே நிஜம்...

சில அப்பாவி கேள்விகளும், அசட்டை பதில்களும்..

இந்தச் சம்பவமும் உரையாடல்களும் உண்மையே.. சம்மந்தப்பட்டவர்களின் நலன் கருதி பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன.... :))

லெட்ஸ் கோ டின்னர் டுநைட்...

கண்ணம்மா வின் அலுவலக மேலாளர் தன் பணியாளர்கள் அனைவருக்கும் இவ்வாறு ஒரு ஈமெய்ல் அனுப்பியிருந்தார்..

கண்ணம்மா தன் சக பணியாளர் நாதிரா (அதாங்க பொக்கிஷம் ஹீரோயின்) விடம் கருத்து கேட்டார் (எதுவும் சுயமா முடிவெடுக்கத் தெரியாதுல்ல, அதான்....)

”போகனுமா? ”

”போய்த்தான் பாப்போம்.. ”

எனவே.. நாமும்.. லெட்ஸ் கோ டின்னர் டுநைட்...

இருவருமாக, ஆறரை மணி டின்னருக்கு ஆற அமர ஆறு மணிக்கு கிளம்பி, வழி தெரியாம அங்கயிங்க சுத்தி, சரியா ஆறு இருபத்தஞ்சுக்கு வந்து சேர்ந்து பெருமூச்சிட்டார்கள்..

"யப்பாடி.. சரியான டைம்க்கு வந்துட்டோம்.."

அவர்கள் உள்ளே நுழைந்த போதே பல இதர பணியாளர்கள் வந்துவிட்டிருந்தனர்.. சில புதியவர்களும்.. அவர்களிடம் அறிமுகமாகி, அறிமுகம் பெற்று, எல்லோரும் இருக்கைகளில் அமரத் துவங்கினர்..

ஏற்கனவே இருவரும் பேசி வைத்திருந்தார்கள்.. பெரிய மேலாளரின் முன் அமர வேண்டாமென.. தேடிப் பார்த்து மேஜையோரமாக ரெண்டு சீட் பிடித்து ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தவாறு அமர்ந்தனர்.. அவர்களின் நேரம், புதிதாக அறிமுகமான ஒருவர், அந்த நீள்சதுர மேஜையில் இவர்கள் அமர்ந்திருந்த முனைகளுக்கு நடுவிலான பக்கத்தில், ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தார்..

ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு அனைவரும் தத்தம் அருகிலிருப்பவர்களிடம் பேச ஆரம்பித்தனர்..

கண்ணம்மாவத் தான் பாத்தாலே தெரியுமே.. எந்தூருன்னு.. அந்தவொரு அமெரிக்கரும் (பெயர் ராக்கண்ணன் னு வச்சுக்குவோம்) மாத்லாட ஆரம்பித்தார்..

ராக்: ”இந்தியால எந்த இடத்துல இருந்து வரீங்க”

(என்னமோ எல்லா இடமும் தெரிஞ்ச மாதிரி....)

கண்ஸ்: (நம்மூரு பேரச் சும்மானாச்சும் சொல்லிப் பாக்கலாம் என்றெழுந்த எண்ணத்தை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிவிட்டு...) ”சென்னை ங்க”

ராக்: (சற்று யோசித்துவிட்டு...) ”கொல்கத்தா ன்றாங்களே அதுக்குப் பக்கமா?”

கண்ஸ்: (அடக் கொடுமையே....) ”இல்ல.. இது கீழ் முனைக்கும் கொஞ்சம் மேல”

ராக்: ”புரியலயே.... முக்கோணம் போட்டு எது எங்கன்னு காட்டுங்க..”

கண்ஸ்: (முக்கோணமா!!... இம்புட்டு இந்திய அறிவா!!...) ”இது கொல்கத்தா, இது சென்னை, இது மும்பை.. மும்பை - கேள்விப்பட்டிருக்கீங்களா?”

ராக்: ”ஓ.. மும்பை.. தெரியுந்தெரியும்..”

(ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸப்பா.. ரொம்ப சிம்பிளா மேட்டர் முடிஞ்சு போச்சு..)
கண்ஸ் நிம்மதியாக.... கண் மூடித்.... திறப்பதற்குள்......

 அடுத்த கேள்வி வந்து விழுந்தது..

ராக்: ”இங்கிலாந்து பற்றி என்ன நினைக்கிறீங்க?”

கண்ஸ்: (இது ரொம்ப ஈசியான கேள்வி, ஹிஹ்ஹீஹீ...) ”நான் அங்கல்லாம் போனதில்லீங்க.. அதனால சொல்லத் தெரியல..”

ராக்: (கண்களைச் சுருக்கி விரித்து கொஞ்சம் யோசித்து...) ”அதாவதுங்க, ப்ரிட்டிஷ் ராஜ் பத்தி என்ன நினைக்கறீங்க?”

கண்ஸ்: (போச்சுடா...) ”அதெல்லாம் நான் பொறக்கறதுக்கு முன்னாடியே கிளம்பி போய்ட்டாங்க....”

ராக்: ”அவங்க உங்களுக்கு நல்லது செஞ்சாங்கன்னு நினைக்கறீங்களா இல்ல...”

கண்ஸ்: (சரியான விடாக்கொண்டனா இருக்காரே...) ”சில விஷயத்துல நல்லது செஞ்சிருக்காங்க - அவங்க வரதுக்கு முன்னாடி சின்னச்சின்ன ராஜ்யங்களா இருந்தோம்.. ஒரு பொது எதிரிய எதிர்க்க எல்லாரும் ஒன்னு சேந்தோம்.. அப்புறம்.. காலேஜ் எல்லாங்கட்டியிருக்காங்க.. அவங்க அறிமுகப்படுத்திட்டு போன இங்கிலீஷ படிச்சு தான் உங்க கிட்ட பேசிட்டு இருக்கோம்.. ஆனாலும், எங்க வீட்டுக்குள்ள யாரோ வந்து எங்கள அதட்டி ஆண்டது எங்களுக்கு பிடிக்கல.. எங்க பொருள எல்லாம் அவங்க எடுத்துகிட்டு போனாங்க.. அதும் பிடிக்கல.. இப்படி.. அப்படி.. ரெண்டுமே..”

(எப்பிடியோ டிப்ளோமாடிக்கா ஒரு பதிலச் சொல்லி சமாளிச்சாச்சு.. ) கண்ஸ் நிம்மதியாக.... கண் மூடித்.... திறப்............................

அடுத்த கேள்வி வந்து விழுந்தது...

ராக்:   ”இந்தியால எந்த இடத்துல இருந்து வரீங்க?”

எதிரில் அமர்ந்திருந்த நாதிரா பதிலளிக்க ஆரம்பித்திருந்தார்....

”நான் இந்தியரில்லை...”

(தொடரும்..)


எல்லாத்தையும் எழுதி முடிக்க சோம்பேறித்தனமா இருக்கு.. அதேன்.. ஆரும் கோச்சுக்கப்படாது..